Κλιματική Κρίση: Η micro-MEGA υποκρισία της E/K Δεξιάς – 3/3

ΜΕΡΟΣ 3/3

του Αλμπέρτο Φλωρεντίν

(Στο 1ο Μέρος του κειμένου είδαμε τη δεξιά ελίτ μας να ισχυρίζεται ότι το μέγεθος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι πολύ μικρό.  Οπότε ότι και να συμβεί με τις τοπικές εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, δεν θα κάνει διαφορά στην παγκόσμια κλιματική αλλαγή.  Όμως αυτή η ελίτ μας έχει εμπλέξει στη διαμάχη για τους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου, που αφορά μεγέθη κάθε άλλο παρά αμελητέα για την επιδείνωση της Κλιματικής Κρίσης)

(Στο 2ο Μέρος είδαμε τη θέση της επιστημονικής κοινότητας ότι το μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων γνωστών αποθεμάτων Ορυκτών Καυσίμων δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί, και ότι οι έρευνες για νέα αποθέματα δεν συμβαδίζουν με την δέσμευση για περιορισμό της μέσης θέρμανσης στους 1.5℃ πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα.  Το επιχείρημα “είμαστε πολύ μικροί για να κάνουμε διαφορά” δεν δικαιολογεί την ανευθυνότητα στις ντόπιες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.  Αλλά αυτή η ανευθυνότητα δεν συγκρίνεται με εκείνη της εμπλοκής μας στην κούρσα των  ερευνών για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο, στους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς για δαπανηρότατες επενδύσεις για την μεταφορά και εμπορία τους και στους ακραία ριψοκίνδυνους γεωπολιτικούς στρατιωτικούς ανταγωνισμούς για τις ΑΟΖ.)

“ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΜΗΛΟΝ”;

Στα προηγούμενα έγραψα ότι μπορεί η Κυπριακή Δημοκρατία να είναι λιλιπούτεια σε μέγεθος και σε εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, όμως συμμετέχει στον πολύ σημαντικότερο ανταγωνισμό για τους υδρογονάνθρακες της Α. Μεσογείου [1].  Αυτό το δεύτερο δεν αφορά μόνο τις ευθύνες της ελίτ μας, αλλά καθορίζει και τις ευθύνες του τοπικού κινήματος για την αντιμετώπιση της Κλιματικής Κρίσης.

Αν επικεντρωθούμε στο βαθμό που η χρήση ορυκτών καυσίμων για ντόπια κατανάλωση ακολουθεί ή όχι τους στόχους του IPCC ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης [2] στη λιλιπούτεια πράγματι Κυπριακή Δημοκρατία, θα “διυλίζουμε τον κώνωπα και θα καταπίνουμε την κάμηλον“. 

Οι εξορύξεις και οι έρευνες στην Α. Μεσόγειο δεν αφορούν την δική μας, αμελητέας σημασίας χρήση.  Η πώληση μεγάλων ποσοτήτων στην παγκόσμια αγορά είναι διακηρυγμένος στόχος [3], ενώ εκφράζεται ανοικτά η σχέση τους με την γεωπολιτική σύγκρουση ανάμεσα σε Ε.Ε.-ΗΠΑ και χώρες όπως η Ρωσία και η Τουρκία [4].  Η συνεργασία με ενεργειακούς γίγαντες όπως η ExxonMobil, με την ανεύθυνη σχέση της με την κλιματική αλλαγή [5][AF2]  είναι κάτι που δεν μπορεί να αφήνει αδιάφορο το κίνημα για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.  Εξίσου αφορά το κίνημα το γεγονός ότι Πρόεδρος των ΗΠΑ, των οποίων η κυβέρνηση κατέληξε να παρουσιάζεται σαν προστάτης της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι ένας πολιτικός “που χαρακτήρισε την κλιματική αλλαγή ‘φάρσα’“.

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ – ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Φέτος στις 20 του Σεπτέμβρη, στην  Κυπριακή διαδήλωση-συμμετοχή στην μεγάλη παγκόσμια απεργία για το κλίμα, φωνάχτηκαν συνθήματα κατά των εξορύξεων.   Στην ανακοίνωση της ομάδας που την οργάνωσε [6], ήταν φανερή η πρόοδος από τη διαδήλωση της 15 του Μάρτη, στην οποία όλα τα συνθήματα αναφέρονταν στην τοπική ρύπανση και εκπομπές αερίων θερμοκηπίου.  Ωστόσο, ακόμα και τον Σεπτέμβρη η αντίδραση σε εξορύξεις και έρευνες για υδρογονάνθρακες αντί να είναι το κεντρικό αίτημα, ήταν υποβαθμισμένη και ασαφής, κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει. Αλλά αυτό που επείγει είναι να αγκαλιάσει την αντίθεση στον “θησαυρό” της Αν. Μεσογείου το εργατικό κίνημα και η ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή Αριστερά.

καπιταλιστικά ημίμετρα ή “system change”;

Στις 27/11/2019  η νέα Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

“Ανάφερε ότι η πολιτική για το κλίμα είναι το πιο πιεστικό ζήτημα που αντιμετωπίζει η νέα εκτελεστική ομάδα της… και η κλιματική κρίση βρίσκονταν στο επίκεντρο της ομιλίας της στους ευρωβουλευτές.

‘Δεν μπορούμε να καθυστερήσουμε ούτε ένα λεπτό πια στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής’ είπε η von der Leyen “

Διεκδικώντας μάλιστα το πιο χαρακτηριστικό ίσως μοτίβο από τη σύγχρονη ιστορία της υπερδύναμης, των ΗΠΑ, είπε (υπογράμμιση δική μου):

“Αν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο ο πλανήτης έχει ανάγκη την ηγεσία μας, είναι η προστασία του κλίματος μας.  Αυτό είναι ένα υπαρξιακό ζήτημα για την Ευρώπη – και τον πλανήτη”   

Αυτή όμως η αναβάθμιση της κλιματικής κρίσης στο πιο σημαντικό πρόβλημα για την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν πείθει.  Για παράδειγμα, από τη μια τον Νοέμβρη του 2019 η Ε.Ε. σταματάει από το 2021 την χρηματοδότηση όλων σχεδόν των έργων που αφορούν ορυκτά καύσιμα , δηλαδή όχι μόνο του άνθρακα όπως προηγούμενα, αλλά και αυτά που χρησιμοποιούν φυσικό αέριο [7].  Από τη άλλη ωστόσο, τις ίδιες μέρες η κοινή ναυτική άσκηση Κυπριακής Δημοκρατίας, Ιταλίας και Γαλλίας στη Α. Μεσόγειο  (απάντηση στη προσπάθεια της Τουρκίας να συμμετέχει στην ενεργειακή μοιρασιά στην Ανατολική Μεσόγειο) δείχνει ότι δύο από τις ισχυρότερες χώρες της Ε.Ε. δεν έχουν καμιά απολύτως διάθεση να απαρνηθούν τα ορυκτά καύσιμα. 

Ακόμα χειρότερα…

Η Κλιματική Κρίση είναι ένα από τα δύο υπαρξιακά και κατ’ εξοχήν παγκόσμια ζητήματα της εποχής μας [8].  Η αντιμετώπιση της επιβάλλει διεθνή συνεννόηση και συνεργασία [9].  Ωστόσο η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφέρεται μεν στον “πλανήτη“, αλλά τοποθετεί την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης στα κλασικά καλούπια του κέρδους, του ανταγωνισμού και της ωφέλειας για την “εθνική” (σε αυτή την περίπτωση για την “Ευρωπαϊκή”) οικονομία:

“για την von der Leyen, η κλιματική πολιτική αφορά πολύ περισσότερα από την προστασία του περιβάλλοντος ή την αντιμετώπιση της ρύπανσης της ατμόσφαιρας. Είναι επίσης κυρίως μια οικονομική πολιτική.

‘Η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία είναι η νέα μας στρατηγική για την ανάπτυξη’ είπε [η von der Leyen]. ‘Όσο πιο γρήγορα κινηθεί η Ευρώπη, τόσο μεγαλύτερο το πλεονέκτημα για τους πολίτες μας, την ανταγωνιστικότητα μας και την ευημερία μας'” .

Η Κλιματική Κρίση δημιουργήθηκε από την άναρχη διεθνή καπιταλιστική οικονομία, ενώ οι προσπάθειες για αντιμετώπιση της σκοντάφτουν κύρια στο πιο κεντρικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, όπως το έχει περιγράψει ο ίδιος ο Γ.Γ.  του ΟΟΣΑ: “Ο φόβος απώλειας της ανταγωνιστικότητας: το εμπόδιο[10] .  Και όμως η ανώτερη αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μας λέει πως το πρόβλημα θα λυθεί χάρη στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό, και βέβαια προς το ανταγωνιστικό όφελος της “Ευρώπης“. 

Αντίθετα, ένα δημοφιλές σύνθημα του παγκόσμιου κινήματος κατά της κλιματικής κρίσης είναι το “System change, not climate change“. Πολλοί ακτιβιστές εννοούν με αυτό το σύνθημα την ανατροπή του καπιταλισμού, του συστήματος που λειτουργεί με τον οικονομικό ανταγωνισμό και τη παραγωγή για το κέρδος αντί για τις ανθρώπινες ανάγκες.

Σημεία ανατροπής.

Ίσως οι πιθανότητες για έγκαιρη ανατροπή του καπιταλισμού να μη φαίνονται τόσο μεγάλες, αν και όπως η Κλιματική Αλλαγή έχει και η Ιστορία απρόβλεπτα “tipping points”, “σημεία ανατροπής” [11].  Ένα όμως είναι σίγουρο: Επείγει είτε η ανατροπή του καπιταλισμού, είτε ο εξαναγκασμός της καπιταλιστικής ελίτ από την κινητοποίηση των απλών ανθρώπων να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αποτελεσματικά, και αντίθετα με το νεοφιλελεύθερο Modus Operandi της. 

Δεν μπορούμε να “αποφασίσουμε” ποια διαδρομή επιδιώκουμε.  Όμως έτσι ή αλλιώς και οι δυο διαδρομές απαιτούν το ίδιο: να εξελιχθεί το εντυπωσιακό παγκόσμιο κίνημα των μαθητών και άλλων ακτιβιστών σε αποτελεσματική κινητοποίηση της οργανωμένης εργατικής τάξης και της Αριστεράς. Διότι οι μόνοι που μπορούν να προσδώσουν μια αντικαπιταλιστική και διεθνιστική κατεύθυνση και τελικά αποτελεσματικότητα στο κίνημα είναι η μεγάλη μάζα των εργαζόμενων, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και η Αριστερά.

Η Κυπριακή Αριστερά είναι η φωνή της λογικής μπροστά στις φιλοπόλεμες ιαχές των υπολοίπων. Πριν μια δεκαετία ήταν επίσης σωστή και η θέση της Αριστεράς για την συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, σε συμφωνία με τους τουρκοκύπριους μετά τη λύση του Κυπριακού [12]

Η Αριστερά ανάλαβε για πρώτη φορά την διακυβέρνηση το 2008, την ίδια χρονιά με το ξέσπασμα της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης μετά το 1929, η οποία ρήμαξε και την καπιταλιστική οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως τόσες άλλες στον κόσμο.  Η δεξιά ωστόσο κατάφερε να φορτώσει την αποτυχία του δικού της οικονομικού συστήματος στην αριστερή διακυβέρνηση.  Ίσως για αυτό το ΑΚΕΛ διστάζει να χάσει το κύρος που του προσδίδει ένα δικό του οικονομικό επίτευγμα, η αρχή της διαδικασίας για εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων.  Που ήταν επίτευγμα, διότι εκείνη την εποχή η επιστημονική κοινότητα και η Ευρωπαϊκή Ένωση πρότεινε για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, την προσωρινή αντικατάσταση του ορυκτού άνθρακα και του πετρελαίου με φυσικό αέριο, το οποίο δίνει σημαντικά μικρότερες εκπομπές για την ίδια ποσότητα ενέργειας [13] .

Όμως από τότε άλλαξε το status του φυσικού αέριου, που τώρα πια δεν αποτελεί την περιβαλλοντική λύση απέναντι στα υπόλοιπα ορυκτά καύσιμα (άνθρακας και πετρέλαιο).  Αυτό στη πράξη το αναγνωρίζει, εκτός από τους περιβαλλοντιστές και τους επιστήμονες, η απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων να μην χρηματοδοτεί ούτε έργα με φυσικό αέριο.

Μόνο η Αριστερά έχει καταγγείλει την πολεμική/στρατιωτική υστερία γύρω από τις ΑΟΖ [14] και μόνο ο τύπος της Αριστεράς δημοσιεύει άρθρα όπως της Μαρίνας Νεοφύτου στο οποίο αναφέρονται “αρνητικά μεγέθη“, όπως ο κίνδυνος “τεράστιου οικολογικού ατυχήματος“, και τα οποία συνδέονται με το ότι η “Κύπρος… προχωρεί με σχεδιασμούς εκμετάλλευσης των ορυκτών της αποθεμάτων“. Και το πιο σημαντικό, ότι αυτά συμβαίνουν μέσα σε μια “παγκόσμια εικόνα” όπου κυριαρχούν “αγώνες… που ως στόχο έχουν την ανατροπή της κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων“.

Δεν είναι μεγάλο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι δύσκολο, το βήμα που μας χωρίζει από παρόμοιες διαπιστώσεις ως την υιοθέτηση από την Αριστερά μιας πολιτικής που να “ακούσει τους επιστήμονες[15], οι οποίοι λένε πως από τα παγκόσμια αποθέματα Ορυκτών Καυσίμων που ήδη είναι σε στάδιο εξόρυξης και εκμετάλλευσης, τα περισσότερα πρέπει να μείνουν κάτω από το έδαφος.  Όχι λοιπόν στα μεγαλεπήβολα σχέδια για την μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κόμβο εκμετάλλευσης και διανομής των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.  Ιδιαίτερα οι έρευνες για νέα κοιτάσματα (και οι κίνδυνοι πολεμικών συγκρούσεων που τις συνοδεύουν) είναι αδικαιολόγητες αν πράγματι θέλουμε η Ανθρωπότητα να αποφύγει τα χειρότερα.  Δείχνουν την εγκληματική  αδιαφορία εταιρειών και κυβερνήσεων για την ανάγκη λήψης μέτρων για την Κλιματική Κρίση.  Όλοι οι εμπλεκόμενοι αναφέρονται στη “Διεθνή Νομιμότητα“, σχεδόν σαν τη δικαιολογία για πολεμικές περιπέτειες.  Όμως αν νομιμοποιείται σε κάτι η Κυπριακή Δημοκρατία και οι γείτονες της στην Α. Μεσόγειο, αυτό είναι να απαγορεύσουν [16] την ανάπτυξη και τις έρευνες  στις περιοχές, στις ΑΟΖ, που σύμφωνα με (τη γνώμη του καθενός για) την “Διεθνή Νομιμότητα” ελέγχουν.

ΕΞΩ Η EXXON (ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ)

Ήδη υπάρχει ένα πλήθος από γνωστά κοιτάσματα Ορυκτών Καυσίμων που το μεγαλύτερο μέρος τους, γύρω στο 80%, δεν πρέπει να καούν.  Αν η παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα ακολουθήσει τις προτάσεις της επιστημονικής κοινότητας, η ζήτηση θα μειωθεί και πιθανότατα όσοι επιπλέον υδρογονάνθρακες ανακαλυφτούν  στην Α. Μεσόγειο, όπως και μεγάλο μέρος αυτών που έχουν βρεθεί,  δεν θα πουληθούν, ιδιαίτερα τα υψηλού κόστους κοιτάσματα βαθιάς θάλασσας.  Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μην ανακτηθούν ούτε τα έξοδα εξερεύνησης

Αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο! Το πραγματικά απαισιόδοξο σενάριο είναι οι μεγάλες εταιρίες ορυκτών καυσίμων και οι μεγάλες δυνάμεις που συνδέονται με αυτές, όπως οι ΗΠΑ αλλά και ευρωπαϊκά κράτη όπως η Γαλλία και η Ιταλία, να καταφέρουν να διατηρηθεί τοπικά και παγκόσμια η χρήση και η ζήτηση των υδρογονανθράκων. Τότε ολόκληρη η ανθρωπότητα θα πληρώσει ένα άγνωστο πόσο μεγάλο, αλλά πολύ πιθανόν ακραίο τίμημα. 

Και όμως, τέτοιες είναι οι προθέσεις της δεξιάς μας και των μεγάλων ξένων συνεταίρων τους όπως και των ανταγωνιστών τους.  Όπως γράφει ο υπότιτλος του Economist [17] σε άρθρο για την “Αρχική Δημόσια Προσφορά” της Aramco (των Σαουδαράβων φίλων του Προέδρου [18]): “Η βιομηχανία πετρελαίου μπορεί να παρακμάσει, αλλά δεν θα φύγει ήσυχα“. [19] Η γεωγραφική μας θέση και η διεθνής συγκυρία ρίχνει μεγάλο μέρος της ευθύνης για την αντιμετώπιση τους στους ώμους μας.

Το μόνο πράγμα ίσως από όσα είπε η νέα δεξιά Πρόεδρος της Commission της Ε.Ε., με το οποίο η Αριστερά μπορεί να συμφωνήσει, είναι ότι η κλιματική κρίση είναι υπαρξιακό ζήτημα, το πιο πιεστικό που αντιμετωπίζουμε.   Όλοι στο αριστερό κίνημα πρέπει να βρούμε το θάρρος να αναγνωρίσουμε αυτά που διακυβεύονται στο δικό μας ταξικό χαράκωμα, στη Κυπριακή Δημοκρατία.  Και πρέπει να το κάνουμε πολύ σύντομα. 

Αλμπέρτο Φλωρεντίν


[1] Βλέπε επίσης “ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΥΘΟ ΟΙ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ

[2] Χαρακτηριστικό παράδειγμα άρθρο της εφημερίδας Πολίτη στις 6/1/2020.

[3]Ο Γιώργος Λακκοτρύπης ανέφερε ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανακάλυψη [στον στόχο Γλαύκος] φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ και με βάση τα επίσημα στοιχεία μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις παγκοσμίως τα τελευταία δύο χρόνια. Η ανακάλυψη είπε καταδεικνύει το δυναμικό της κυπριακής ΑΟΖ καθώς πέραν των ποσοτήτων πρόκειται για εξαιρετικής ποιότητας ταμιευτήρα φυσικού αερίου το οποίο έρχεται να προσθέσει στα αποθέματα της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και τα γηγενή κοιτάσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύοντας το ρόλο της Κύπρου ως εναλλακτικής πηγής εφοδιασμού.” https://www.alphanews.live/politics/neo-koitasma-stin-kypriaki-aoz-anakoinose-i-exxon-mobil

Το πολύ ένας μήνας είχε περάσει από την έκδοση του  report του IPCC στο οποίο επισημαίνονταν η κατεπείγουσα ανάγκη ταχύτατης μείωσης της χρήσης ορυκτών καυσίμων, όταν έγινε το συνέδριο του Economist για την Κύπρο στις 1 και 2 Νοέμβρη 2018Στο συνέδριο αυτό ο “γενικός διευθυντής του υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου … υπογραμμίζοντας τη δυναμική του τομέα των υδρογονανθράκων στην Κύπρο” διαπίστωνε με έκδηλη ικανοποίηση ότι “Η κατανάλωση ενέργειας αυξάνεται στην Ευρώπη“.  Μια δήλωση που υπογραμμίζει την εγκληματική αδιαφορία και περιφρόνηση της ευρωπαϊκής και ντόπιας ελίτ για τις διαπιστώσεις της επιστήμης, τον προσανατολισμό της στην εκμετάλλευση αυτής της εγκληματικής μεν αλλά συμφέρουσας αύξησης της ζήτησης υδρογονανθράκων, και την μεγάλη, ευρωπαϊκή κλίμακα που αναμένει η κυπριακή ελίτ για το ρόλο της ως προμηθευτή ορυκτών καυσίμων. 

Με την ευκαιρία, η συμμετοχή της Ε.Ε. των 28 στις παγκόσμιες εκπομπές είναι 9.33%, τρίτη σε παγκόσμιες εκπομπές μετά την Κίνα και τις ΗΠΑ.  Αυτή η συμμετοχή κάνει σίγουρα διαφορά παγκόσμια.  Όταν η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας βλέπει την Ε.Ε. σαν “αγορά” και ποντάρει στην μακροπρόθεσμη αύξηση ή διατήρηση της (τουλάχιστον για 18 έτη μετά την αρχή εκμετάλλευσης του το 2025, δηλαδή ως το 2043, για το κοίτασμα “Αφροδίτη”, δες “Νέες τυμπανοκρουσίες για εμπορική εκμετάλλευση του «Αφροδίτη» ” στη Χαραυγή 8/11/2019) αντί για την κατακόρυφη μείωση της, τότε στην πράξη εξαιρεί και την Ε.Ε. από τις υποχρεώσεις της προς την ανθρωπότητα.

[4] Δες 2ο μέρος αυτού του κειμένου, και εδώ

[5]Exxon Mobilένας οικονομικός γίγαντας τα μεγέθη του οποίου προκαλούν δέοςστο στόχαστρο της αμερικανικής εταιρείας, όπως συμβαίνει και με όλους τις υπόλοιπους ομίλους που ανήκουν στο κλειστό club των oil majors, μπαίνουν πιθανά κοιτάσματα μεγάλου μεγέθους“(στο https://energypress.gr/news/exxon-mobil-i-pio-megali-apo-tis-7-adelfes-agorase-ta-seismika-gia-ionio-kai-kriti )

Δες επίσης την μελέτη της έγκυρης οργάνωσης “Union of Concerned Scientists”, του Ιανουάριο του 2007, με τίτλο:

 “Καπνός, Καθρέφτες και Αέρας Κοπανιστός – πως η ExxonMobil Χρησιμοποιεί τις Τακτικές της Καπνοβιομηχανίας για να Δημιουργήσει Αβεβαιότητα Σχετικά με την Επιστήμη του Κλίματος” (“Smoke, Mirrors & Hot AirHow ExxonMobil Uses Big Tobaccos Tactics to Manufacture Uncertainty on Climate Science“)

Φαίνεται επίσης ότι η Τουρκία δεν είναι ο μόνος κατηγορούμενος ή “έκνομος” που δρα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, δες: “Η πολιτεία της Μασαχουσέτης μηνύει την Exxon για απάτη σχετικά με την Κλιματική Αλλαγή“(“Massachusetts accuses Exxon in lawsuit of climate change deceit”), και “Η Πολιτεία της Νέας Υόρκης κατά Exxon Mobil” (“People of the State of New York v. Exxon Mobil Corp.”)

[6] Η ανακοίνωση υπογράφονταν αποκλειστικά από “πράσινες” οργανώσεις, παρόλο που προσφέρθηκαν να υποστηρίξουν και να συμμετέχουν στην οργάνωση αριστερές οργανώσεις και συντεχνίες.

[7] Πριν λίγα μόλις χρόνια το φυσικό αέριο θεωρούνταν ακόμα “μια καθαρότερη εναλλακτική λύση στον άνθρακα και το πετρέλαιο καθώς οι χώρες σταδιακά σταματούν να χρησιμοποιούν ορυκτά καύσιμα

[8] Μαζί με την κλιματική κρίση, η άλλη υπαρξιακή απειλή για την ανθρωπότητα είναι ο πυρηνικός αφανισμός.  

[9] Αντίθετα με άλλες μορφές ρύπανσης, τα σημαντικά και μόνιμα αποτελέσματα των τοπικών εκπομπών αερίων θερμοκηπίου είναι η Παγκόσμια Κλιματική Κρίση, και μάλιστα οι “επιπτώσεις της… επιβαρύνουν δυσανάλογα τις αναπτυσσόμενες χώρες“, αυτές δηλαδή που είχαν την μικρότερη συμμετοχή στην δημιουργία της.

[10] Ο οικονομικός ανταγωνισμός, βασικό γνώρισμα του καπιταλισμού, δυσκόλεψε όλες τις προσπάθειες αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης, καθώς οι εθνικές οικονομίες και οι επιχειρήσεις φοβούνται (ή ίσως επιδιώκουν, μαζί πάνε αυτά) τον γνωστό μας ‘αθέμιτο ανταγωνισμό’.  Δες σχετικά εδώ:

Από την αρχή το πρωτόκολλο του Kyoto και η Σύμβαση-Πλαίσιο για την Κλιματική Αλλαγή [Framework Convention on Climate Change] του ΟΗΕ ήταν αναγκασμένα να αντιμετωπίσουν την πεποίθηση ότι υπήρχε σύγκρουση ανάμεσα στην αποτελεσματική δράση για την επιβράδυνση της κλιματικής αλλαγής και την διατήρηση της ανταγωνιστικότητας

Δες επίσης τα “Remarks by Angel Gurría, OECD SecretaryGeneral, delivered at the Johns Hopkins School of Advanced International Studies, Global Energy and Environment Initiative” στις 22/4/2010, όπου αντί για την αποφασιστική παρέμβαση του κράτους προτείνει την καπιταλιστική στρατηγική του “‘ένα παγκόσμιο σήμα από τις τιμές του άνθρακα, μέσω της χρήσης μηχανισμών της αγοράς όπως φόρων άνθρακα ή συστημάτων επιβολής ανώτατων ορίων και εμπορίας“. 

Στην ίδια ομιλία ο Angel Gurria παρατηρεί ότι “ένα από τα κύρια εμπόδια στην πρόοδο στην αντιμετώπιση προκλήσεων [από την] κλιματική αλλαγή αφορά ανησυχίες για την πιθανές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα της υιοθέτησης πολιτικών [για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης “, και ότι οι επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα αποτελούν “μέγιστη αιτία ανησυχίας παγκόσμια“.  Τέλος συμπεραίνει ότι “είναι ξεκάθαρο πως ανησυχίες για την ανταγωνιστικότητα έχουν πολιτικές επιπτώσεις στις πολιτικές αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής

[11] Η έκφραση προέρχεται από το φαινόμενο της ξαφνικής ανατροπής ενός αντικειμένου, όπως μιας καρέκλας, όταν αυτό πάρει κλίση έστω και ελάχιστα μεγαλύτερη από μια ορισμένη γωνία, μόλις η κατακόρυφος από το κέντρο βάρους του πέσει έξω από τη βάση στήριξης του.

Έτσι και στο κλίμα, οι επιστήμονες θεωρούν ότι υπάρχουν όρια που αν ξεπεραστούν μπορούν να οδηγήσουν σε απότομες και μεγάλης κλίμακας καταστροφικές εξελίξεις.

Όμως η έννοια του tipping point δεν αναφέρεται μόνο σε μηχανικά ή φυσικά συστήματα, αλλά και σε κοινωνικά φαινόμενα, σε κοινωνικές ανατροπές: “Ορισμός του σημείου ανατροπής: το κρίσιμο σημείο σε μια κατάσταση, διαδικασία ή σύστημα πέρα από το οποίο συμβαίνει ένα σημαντικό, και συχνά αδύνατο να αποτραπεί, αποτέλεσμα ή αλλαγή.

[12] Κατά πόσον ωστόσο υπήρξαν περίοδοι όπου οι υδρογονάνθρακες της περιοχής μπορούσαν να διευκολύνουν την επίτευξη διευθέτησης του Κυπριακού, αυτό είναι άλλη υπόθεση.  Μάλλον το αντίθετο ίσχυε, αλλά αυτό μόνο ακαδημαϊκή σημασία έχει πια. Αυτό που οι υδρογονάνθρακες μπορούν τώρα να προσφέρουν είναι αν όχι πιο σημαντικό από την όποια διευθέτηση του Κυπριακού, πάντως πιο επείγον.  Είναι το χτίσιμο της ενότητας ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους και τις εργατικές τάξεις όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα και την Τουρκία, μέσα από ένα κοινό αγώνα για την Κλιματική Κρίση και για την Ειρήνη στην περιοχή.  Ένα αγώνα που στο ερώτημα σε ποιον ανήκουν οι υδρογονάνθρακες στην Α. Μεσόγειο θα απαντάει “Ούτε στους Τούρκους ούτε στους Έλληνες.  Ανήκουν στην Ανθρωπότητα, που τους χρειάζεται να μείνουν κάτω από το βυθό”.

[13] Από το “The European Commission’s communication ’Energy roadmap 2050’ (COM(2011) 885 final of 15 December 2011)”:

¨Το αέριο θα παίξει κρίσιμο ρόλο για τον μετασχηματισμό του ενεργειακού συστήματος.  Η υποκατάσταση του άνθρακα (και του πετρελαίου) με αέριο βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα θα μπορούσε να βοηθήσει στην μείωση των εκπομπών με τις ήδη υπάρχουσες τεχνολογίες, ως, τουλάχιστον, το 2030 ή 2035

[14] Ανακοίνωση ΑΚΕΛ 21/3/2019  ‘διαφωνούμε με κάθε ενέργεια που κινείται στη προοπτική μετατροπής της Κύπρου σε «προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης», σε ορμητήριο πολέμου και σε πεδίο ασκήσεων ξένων στρατών και γενικότερα σε στρατιωτικές συνεργασίες που θα οδηγούν σε όξυνση της στρατιωτικής έντασης στην Κυπριακή ΑΟΖ και ευρύτερα στην περιοχή’

[15] Greta Thunberg,  στο Κογκρέσο των ΗΠΑ τον Σεπτέμβρη του 2018, “listen to the scientists

[16] Δες εδώ μετά τον υπότιτλο “Η Ευημερία της Ανθρωπότητας

[17] The Economist 31/10/2019 “The Message from the Worlds Biggest and Wildest IPO – The oil industry may decline, but it won’t go quietly”

[18]ΓΓ ΑΚΕΛ: Πού επένδυσε ο Σαουδάραβας και πήρε κυπριακό διαβατήριο;” Φιλελεύθερος 1/11/2019, και “Πιο στενές σχέσεις με Σαουδική Αραβία επί Αναστασιάδη“, Stockwatch 3/1/2018

[19] Δες και “Οι «πράσινες» πετρελαϊκές εταιρείες και η παραπληροφόρηση για το κλίμα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s